VR.4O.OOMMMM!

39

ciao!

Nie kończąca się historia

Romantyczna historia z życia.

Niedawno w jednej lubelskich osiedlowych bibliotek dla dzieci znalazłem cudne wydanie "Nie kończącej się historii" Michaela Endego. To z pięknymi i jak mówi moja córka, ciut okropliwymi ilustracjami Antoniego Boratyńskiego. 

Książka wyraźnie przeżyła swoje, przez prawie trzydzieści lat od wydania musiała wędrować przez wiele rąk i tornistrów, przetrwała co najmniej jedną ulewę (z doświadczenia wiem ze książki mające za sobą wodowanie w wannie wyglądają ciut gorzej), straciła obwolutę, zyskała za to całą gamę zgnieceń i wgnieceń, kilka tłustych i kilka "dziwnych" plam, a także koślawych, pisanych nędznym długopisem lub też tępym ołówkiem przypisów, zakreśleń i poprawek ilustratorskich. O korektorowych ciapkach i paskach nie będę wspominał bo mi jakoś nie pasują.

Czytam ją sobie no nocach do poduszki, żałując troszkę, że nie zrobiłem tego wcześniej (te dwadzieścia parę lat temu) i jednocześnie ciesząc się, że byłem chory kiedy cała moja podstawówkowa klasa (nazwijmy ją III B) poszła do Kosmosu, którego już niestety nie ma (wiem, że tylko lubelacy to zrozumieją, ale nie mogłem się powstrzymać), na film z Limahlem.

Ale ja nie o tym chciałem....

Otóż na samym końcu książki, na dolnym rożku ostatniej strony, znalazłem kilka dni temu coś ślicznego i jakoś przyjemnie wzruszającego. Pomyślałem,  że podzielę się tym z Wami. 

Dziś jest chyba dobry moment.

Życzę wszystkim zakochanym E.Ł. na całym świecie, żeby Wasi kochani Arturowie Sz. zaglądali czasem do książek.
I żeby to była nie kończąca się historia (bez cudzysłowu).

23 marca 1998

Historyjka okolicznościowa zmajstrowana trzy lata temu przy okazji kolejnej rocznicy tamtego pamiętnego popołudnia. Za komiks dostałem całusa od żonki i wyróżnienie w "autobiograficznym" konkursie ogranizowanym przez Wysokie Obcasy. Swego czasu miała zostać wydana pokonkursowa antologia, ale sprawa ucichła w zgiełku wszechświatowego kryzysu ekonomicznego.  

pierwszy raz

Malinka dostała wczoraj swoją pierwszą książeczkę. Czytanie udało się bardziej niż znkomicie.
Wujek Maciek spisał się na medal!

ha! dostałem walentynkę

Strasznie dziękuję. Przerażająco.

cześć Malutku!

don surpiko

Ostatniej niedzieli, podczas ciut stresującej (ciągła chęć kichnięcia plus płonąca świeczka w dłoni) uroczystości zostałem prawdziwym ojcem chrzestnym. Oprócz trąbiących skarpetek i szeleszczącej kurki mały Krzyś (aka gRoszek) dostał w prezencie takiego oto dużego Krzysztofa (aka Święty).