hmm?

15 lat minęło: nie sądziłem, że mnie tu umieszczą... a jednak!

Napomykałem już o tym półgębkiem raz czy dwa. Dziś mogę powiedzieć oficjalnie. Bezdomne wampiry już są! Co ciekawe, nowy album Tadeusza Baranowskiego (z moim skromym udziałem) ujrzał światło dzienne (czy też blask księżyca) dokładnie 15 lat po pewnej studniówce podczas której wydarzył się dramat.
Dramat miał, o ile dobrze pamiętam, trzy akty i improwizowany finał, który wymknął się nam, twórcom spod kotroli. Tak staraliśmy się, by miał coś z klasycznych filmów gangsterskich, a podobno wyszło coś a la (fiu fiu) Kantor. Cóż, tak to bywa z artyściątkami.

Co najciekawsze w kontekście dzisiejszego newsa, dzięki kilku cytatom z... Baranowskiego, woda sodowa lała się w rzeczonym dramacie strumieniami. A my pławiliśmy się w tych strumieniach z dziką rozkoszą i bawiliśmy się świetnie. Jak bawiła się publiczność nie widziałem dzięki oślepiającej lampie umieszczonej przebiegle na wysokości moich oczu. Tak, żeby dobrze się pracowało mistrzowi  vhs, który niestety to wszystko nakręcił.

Ostatecznie dramat miał tylko jedno wykonanie, a więc w kategoriach broadwayowskich był, co tu dużo mówić, klapą.

ps. Na zakończenie zaprezentuję ówczesną świerzynkę, dzięki której na moim garniturze zniosłem do domu cały kurz z parkietu auli lubelskiego PLSP. 

Mrrrr...

Krwiożerczy Ponurak, Ponury Krwiożerca, Tadeusz Baranowski, Jacek Frąś, Koza Janek, KaeReL, Jakub Rebelka, Marcin Podolec, Marek Turek, Śledziu, Tomasz Leśniak, Krzysztof Ostrowski. I ja.

W jednym albumie!

Są powody do mruczenia!

Szczegóły wkrótce.

ps. Obrazek (informację zresztą też) pożyczyłem z bloga Kultury Gniewu. Kto nie wierzy może kliknąć i sprawdzić ;)

Diogenes wśród premier roku!

Jeśli w najbliższy piątek, 27 stycznia będziecie w pobliżu ulicy Emilii Plater w Warszawie, wpadnijcie do Białej Kartki. Odbędzie się tam premiera kilku wydawnictw komiksowych. Zapachnieć farbą drukarską ma także najnowszy Karton, a w nim Diogenes. Po bardziej szczegółowe szczegóły należy kliknąć myszką w Biceps. 

zły Mansfeld

Oto scena z historii Gliwic, którą z przyjemnością wymalowałem dla gliwickiego Muzeum. Ilustracja jest częścią większej całości, która to całość jest częścią jeszcze większej całości.

Szczegóły wkrótce. 

Brama

Zdjęcie zrobiłem kilka godzin temu. Przedstawia stary most na Wiśle w Puławach (w kierunku "do domu").
Mało brakowało, a przedstawiałoby coś zupełnie innego...

15 lat minęło: the end of laughter and soft lies

Jeśli ktoś z Was jest ciekawy, co też przedstawia powyższy obrazek sprzed 15 lat, śpieszę donieść, że jest to dość dokładnie odwzorowana scena, która rozegrała się w Lublinie na ul. Muzycznej (przy żywopłocie bursy) pomiędzy mną, a pewną ładną dziewczyną (nazwijmy ją A). 

Nie bez znaczenia jest fakt, że na blejtramie, który trzymam w ręku, za parę godzin powstanie chyba najgorszy obraz olejny jaki zrobiłem w życiu.

funkcjonariusz zraniony na służbie

Kiedyś się zastanawiałem, czy ilustrowanie podręczników jest fajne.
Teraz już wiem.
Szczegóły tradycyjnie wkrótce;)

cmok' n mlask

Stolik jest? Jest. Kawa jest? Jest!
Oznacza to niechybnie, że do druku (albo nawet jeszcze dalej) poszło już najnowsze, ósme expresso. Tym razem w wersji mini, ale za to w tej samej cenie, co zwykle: za daaaarmo! Tradycyjnie tu i tu.

Koniec milczenia!

Wiarygodne żródła informują, że mogę wreszcie zacząć mówić o tym, co udało mi się w ostatnich miesiącach przemilczeć.
Szczegóły już za rok!